ตะเกียดตะกายปีนป่ายไขว่คว้าหาดาว
ง่วงหงาวหาวนอนให้รู้สึกว่าคิดถึง
เฝ้ารอคำ คำนึง......
เพียงต้องการเก็บไปซึ้ง..ก่อนเข้านอน
เฝ้ารอบทกลอนซึ้งๆส่งถึงกัน
เพราะฉันมีใจที่อ่อนไหว
แค่ฟังคำซึ้งจากเธอใช่จากใคร
หัวใจของฉัน แอบ หลับและฝันดีเป็นประจำ
ทุกค่ำ........................................คืน
สะดุ้งตื่น...........ยังคิดถึงได้อีก
คุณเคยรู้สึกแบบนี้บ้างมั้ย
เวลาที่เราเดินไปไหน..ผ่านเขตชุมชน
ผ่านหมู่บ้าน..ห้างร้าน..ในร้านสะดวกซื้อ
ในรถประจำทาง..รึสวนสาธารณะ
สังเกตุใช่มั้ย..ผู้คนมากมาย
เคยเป็นมั้ย..ท่ามกลางผู้คนเหล่านั้น
แต่ตัวเรา..ทำไมไม่ได้ยินเสียงอะไร
โลกทำไมเงียบลง..
เหมือนเห็นเค้าพูดคุย..แต่ไม่ใช่กับเรา
เหมือนเห็นเค้ายิ้ม..เค้ายิ้มให้เรารึเปล่า
แม้จะเป็นไม่บ่อย..อารมณ์นี้
เหงาจับใจ..
ฉัน..เชื่อว่าในโลกใบนี้..
มีคนที่เหงาเยอะกว่าเสาไฟฟ้าซะอีก..
มีคนที่เป็นเหมือนเรา..
แต่ไม่เคยเจอกัน..
ฉันเชื่อว่าคนแบบฉัน..ยังมีตัวตน
ที่ไหนซักแห่ง..บนโลกใบนี้
...ฉัน..เชื่ออย่างนั้น...
การที่เราพูดอะไรไปแล้วทำร้ายจิตใจคนที่เรารัก สู้เราไม่พูดจะดีกว่าไหม หรือว่าเราต้องพูดไปเพื่อให้ใครคนนั้นเสียใจ หรือว่าการทำร้ายจิตใจเค้ามันจะเป็นสิ่งที่ดี การที่เราเงียบไปมันผิดมากใช่ไหม มันทำให้เค้ารู้สึกแย่มากเลยใช่ไหม มันทำให้เรายิ่งผิดอย่างงั้นเหรอ ถ้ามันเป็นอย่างงั้นการพูดว่าขอโทษมันจะช่วยได้บ้างไหม
